اگر بياد بياوريم پس از 18 تيرماه 1387 که آن فاجعه به بار آمد و تا چند روز تهران در تب و تاب اعتراضات ميسوخت در تاريخ 23 تيرماه حکومت با برگزاري يک راهپيمايي حکومتي 300 هزار نفر را به خيابان ها کشانيد و با اين اقدام و مانور تبليغاتي بر روي آن , معترضین وادار به عقب نشینی شدند و به خانه ها برگشتند و عده اي ديگر نيز دستگير شدند و آن جنبش سرکوب شد و البته پيش از آن نيز در سال 77 هنگامي که مردم نجف آباد و اصفهان در اعتراض به حصر فقيه عاليقدر آيت الله العظمي منتظري دست به اعتراضات خياباني زدند, حکومت با همين شيوه کشاندن مردم به خيابان ها و حتي منتقل کردن آنان از ديگر شهرها به اصفهان بازي را به نفع خود تغيير داده بود . تا 10 سال بعد در سال 1388 که هم از نظر وسعت جنبش و هم پايداري و اگاهي مردم و رهبران جنبش در شرايطي متفاوت از 18 تير 78 قرار داشت... در روزهاي اول اعتراضات حاکميت سعي کرد با همان شيوه که در سال 78 توانسته بود موفقيتش را تضمين کند اين بار نيز دست بکار شود به همين منظور در 26 خرداد به بهانه وحدت و در حاليکه سبز ها قصد داشتند در ميدان وليعصر تهران تجمع کنند , سازمان تبليغات اسلامي از مردم دعوت کرد تا براي نشان دادن وحدت خود و مقابله با دشمن به خيابان ها بيايند و در ميدان وليعصر تهران تجمع کنند و در اين راه و براي هرچه با شکوه تر برگزار شدن اين حرکت حتي رهبر جمهوري اسلامي نيز از خود هزينه کرد و از هواداران همه کانديدا ها که به نظام و ولايت فقيه و رهبري اعتقاد دارند خواست در حرکتي همدلانه به خيابان ها بيايند تا به خيال خودشان غائله بخوابد ولي در اين روز نيز سبز ها به جاي عقب نشيني در حرکتي خودجوش و بدون هيچ تصميم قبلي با تغيير محل به سمت ميدان تجريش....