دمت گرم هریوا خاطرات ما را زنده کردی ، یاد آن روزهای تلخ و شیرین که در هشت متری و 16 متری و بیست متری گذارندیم را دوباره تازه کردی ...

هریوا ... هر چند گاهی وقتها از محلی جوادیه یادم می اید ، خیلی از تلخی های دوران مهاجرت را برایم تازه می کند جاییکه همه مان خودمان را بجای افغان ، مشهدی معرفی می کردیم و آرام آرام و آهسته آهسته ایرانی های آن محله قلدر نشین هم درک کردند که ما نه مشهدی بلکه افغان هستیم.

این مقاله را شاید بطور اختصاصی برای خود خودت گذاشتم وحید جان!