به ریش خویش ببند ای فلک فکاهۀ پدرود

مبارک است به حامد، مبارک است به محمود



میان کابل و تهران، اشاره های فراوان

که رأی رأی شما نیست، رأی رأی خدا بود



کسی به کاسۀ رأی کسی اضافه نکرده

غریق، خودبه خود افتاده روی بستر این رود



تو پشت درصد و تعداد و چند آن چه روانی؟

یکی صحیفۀ نو باز شد دولایه زراندود



خطابه های تخلف به فاضل آب بیفگن

خدا نخواسته رسوا کند لطیفۀ موجود



مهم همان که کلاهت، منزه است و سفید است

چه فرق می کند از کله ات برآید اگر دود



به افتخار صداقت، دهان و دیده بشوران

به خنده های نمکسود و گریه های گِل آلود