نیما بهمنش
قاعدتاً دانشگاه ها در تمام جوامع به عنوان بالاترین سطح علمی مطرح بوده اند و در روند سیاسی - اجتماعی و فرهنگی تأثیری عمیق و کارساز دارند، اما گویا این تعریف در جامعه ی ما رنگ دیگری دارد، دانشگاه و دانشگاهیان در بیشتر ولایات مخصوصاً هرات؛ شهری که همواره مدعی بوده حرف اول را در تمام امور عملی و فرهنگی. . . می زند، بسیار کم رونق و چون درس گاه های قدیمی محیطی بسته، منزوی، و شدیداً تحت تاثیر افکار خاص برخی اندیشه های استاد سالاری و رییس سالاری بوده است؛ که متأسفانه این روند نا میمون تأثیراتی بسیار منفی در روند سیاسی و اجتماعی کشور داشته و در این چند سال دوری دانشگاه ها از سیاست کشوری و فرار تحمیلی دانشجویان از دخیل شدن به مسایل سیاسی روز، سبب شده به ندرت، نقشی از دانشگاهیان را در کارزار نیازمند به دانستگان و نخبگان امروزه ی کشور ببینیم و مسلماً مسئول این امر، فرنشینان دانشگاه هایی هستند که با چهره ای به ظاهر روشنفکرانه اما دانسته می کوشند، دانشگاه و دانشجو را به انزوا بکشانند.
زیرا نقش دانشجویان در سهیم شدن به مسایل روز در روند بود و نبود مسئولان دانشگاه در موقف شان، تأثیر بسیار بالایی خواهد داشت.