پیشوای بلخ و پیشگام بلخ را درود!

بلخ راهمی سزدکه نام آور ترین شهر وبزرگترین بخش فرهنگی - سیاسی کشور ماباشد، گرچه همینگونه است، اما بدخواهان و نا آگاهان میخواهند خوارش پندارند وروزگارش را سرافکندگی باشد. شادبختانه فرزندان بلخ همواره هوشیار و پیوسته پاسدار پیرامون آن بودند و هستند. حاشیه نشینان چادرزیست، دیرآمدگان و بازماندگان سپاهی در لشکرجهانگشایان که درسده های دیرتر و دیگر آمده اند؛ بزرگواری این مادر شهر بشری را با تنگ خلقی و نارواداری برخاسته از داده های خشونت و خشم تباری خویش، پذیرا نیستند. چون این بداندیشی و بدخواهی نه زیباست ونه خق آنها، پس بایستی زیبایی و نیکخواهی را بر آموزه های تاریخ بلخ همسو بدانیم و روی به فرزندان آن بگردانیم که این شهر ونام پر آوازه وکهنسالش را با پیراستن و پارسایی پاکیزه نگداشته اند. آفرین بر ایشان که روراست و درست از آن پاسداری میکنند تا مگر پلید پندار ان و گمنامان بدگمان از نام ونشانش چیزی نکاهند. آنچه این بدکیشان و بد اندیشان در باره ی بلخ و هویت دیرین یاد فرزانگان آن سامان دارند، نه سزاوار شنودن است و نه شایسته ی نگرستن و پیراستن. درود میگوییم و آفرین میخوانیم بر یگانه دلاور واندیشه گر بود وهست مهترو کهتراین دیار ( استاد عطامحمدنور ) استاندار آستان بلخ که با بینش و سنجش هوشمندانه خاک و نام پاک بلخ را نگهداری میکند و از بیشه های آیین آفرین آن بزرگ زادگاه؛ آگاهانه و پایدار پاسداری مینماید. درسالهای پسین بویژه پس ازمرگ تلخ و سنگین سپاهدارنام آور وفرمانده پر آوازه و پرتوان کشور شادروان احمدشاه مسعود که ازنیش کژدم عرب، از زهروهابیت، ازخصم تازی زدگی و طالبانیگری، کشته شد و دشمنان آزادگی و انسان باوری باناجوانمردی و خوی دشمنی، بسیار مهیلانه جانش را گرفتند، جای یک ابرمرد مردم دوست و شاد اندیش، که با گشاده رویی بتواند ابر شهر تاریخ وپایتخت فرهنگی خاور زمین را ازیکسو و سراسر کشور را با سرافرازی رهبری کند، برای این سامان درچندسال کوتاهی خالی بود.